Πριν από πολλά πολλά χρόνια, στις όχθες ενός μεγάλου ποταμού της Ινδίας, ζούσε το πιο παράξενο πουλί του κόσμου. Είχε ένα σώμα, δυο φτερούγες, δυο πόδια — και δύο κεφάλια.
Τα δύο κεφάλια έβλεπαν το καθένα προς τη δική του μεριά, σκέφτονταν το καθένα τις δικές του σκέψεις, και μάλωναν για τα πάντα: ποιο μονοπάτι να πάρουν, σε ποιο κλαδί να κοιμηθούν, ποιο τραγούδι να πουν το πρωί. Ένα μόνο είχαν κοινό, και το ξεχνούσαν συνέχεια: το στομάχι. Ό,τι έτρωγε το ένα κεφάλι, χόρταιναν και τα δύο. Ό,τι πάθαινε το ένα, το πάθαιναν μαζί.
Το γλυκό φρούτο
Ένα πρωί, το αριστερό κεφάλι είδε κάτι να γυαλίζει μέσα στα χόρτα: ένα φρούτο ολόχρυσο, γινωμένο, που μοσχοβολούσε μέλι.
— Δικό μου! φώναξε, και άρχισε να το τρώει με λαιμαργία. Μμμ! Το πιο νόστιμο φρούτο που δοκίμασα ποτέ!
— Δώσε μου κι εμένα ένα κομμάτι, είπε το δεξί κεφάλι. Μοσχοβολάει ως εδώ!
— Και τι σε νοιάζει εσένα; απάντησε το αριστερό με το στόμα γεμάτο. Στο ίδιο στομάχι πάει έτσι κι αλλιώς!
Και το έφαγε όλο, ως την τελευταία μπουκιά, μπροστά στα μάτια του άλλου.
Το δεξί κεφάλι δεν είπε τίποτα. Μα κάτι σκοτείνιασε μέσα του, και το σκοτάδι αυτό δεν έφυγε ούτε το μεσημέρι, ούτε το βράδυ, ούτε την άλλη μέρα.
Το πικρό φρούτο
Πέρασαν λίγες μέρες, και το δεξί κεφάλι είδε με τη σειρά του κάτι μέσα στα χόρτα: ένα φρούτο σκούρο, με άγρια φλούδα. Το ήξερε αυτό το φρούτο. Όλα τα πουλιά του ποταμού το ήξεραν και το απέφευγαν — ήταν φαρμακερό.
Το δεξί κεφάλι χαμογέλασε πικρά.
— Τώρα θα δεις, είπε στο αριστερό. Θα το φάω. Να πληρώσεις για τη λαιμαργία σου!
Το αριστερό κεφάλι πάγωσε.
— Στάσου! φώναξε. Τι κάνεις; Αυτό είναι φαρμάκι! Αν το φας εσύ… θα πεθάνουμε κι οι δύο! Το ίδιο στομάχι έχουμε!
— Α, τώρα το θυμήθηκες το ίδιο στομάχι; είπε το δεξί.
Και τυφλωμένο από τον θυμό — τόσο τυφλωμένο, που δεν έβλεπε πια ούτε τον ίδιο του τον εαυτό — έφαγε το φαρμακερό φρούτο.
Το φαρμάκι κατέβηκε στο ένα, κοινό στομάχι. Και ως το βράδυ, το παράξενο πουλί με το ένα σώμα και τα δύο κεφάλια είχε χαθεί από τον κόσμο — ολόκληρο.
Στις όχθες του ποταμού, τα άλλα πουλιά λένε ακόμα την ιστορία του. Και όποτε δυο αδέρφια μαλώνουν πάνω σε κλαδί, κάποιος γέρος παπαγάλος ψιθυρίζει: «Θυμηθείτε το πουλί με τα δύο κεφάλια: με όποιον μοιράζεσαι τη ζωή, μοιράζεσαι και ό,τι της κάνεις.»
Έτσι το αφηγήθηκε το Αηδόνι από το Σιράζ στα παιδιά του Νηπιαγωγείου, ένα βράδυ στο Πήλιο.
— Και ποιο κεφάλι είχε δίκιο; ρώτησε ένα παιδί.
— Κανένα, είπε το Αηδόνι. Γι' αυτό χάθηκαν και τα δύο.
