Η Ασιμπικάσι, η «Γυναίκα-Αράχνη», ήταν η πνευματική προστάτιδα όλων των παιδιών της φυλής. Καθώς όμως οι άνθρωποι άρχισαν να απλώνονται σε όλη τη γη, της ήταν αδύνατο να ταξιδεύει κάθε νύχτα σε κάθε κούνια για να διώχνει τα κακά όνειρα.
Έτσι, δίδαξε στις γιαγιάδες και τις μητέρες της φυλής πώς να πλέκουν έναν μαγικό ιστό. Πήραν ένα στεφάνι από κλαδί ιτιάς (που συμβολίζει τον κύκλο της ζωής) και έπλεξαν μέσα του έναν ιστό από νήμα, αφήνοντας μια μικρή τρύπα στο κέντρο. Στο κάτω μέρος κρέμασαν φτερά πουλιών.
Ο ιστός αυτός, η Ονειροπαγίδα, κρεμιέται πάνω από το κρεβάτι: τα κακά όνειρα μπερδεύονται στον ιστό και χάνονται με το πρώτο φως του ήλιου, ενώ τα καλά όνειρα ξέρουν το δρόμο, περνούν από την κεντρική τρύπα, γλιστρούν απαλά πάνω στα φτερά και φτάνουν στον ύπνο του παιδιού.
Η αγάπη μιας μητέρας ή μιας γιαγιάς μπορεί να πλεχτεί σε κάτι απλό και να γίνει φύλακας — ώστε, κι όταν εκείνη δεν είναι κοντά, το παιδί να κοιμάται με τα καλά όνειρα να βρίσκουν πάντα τον δρόμο τους.
