Το Κουνούπι
και το Λιοντάρι

Ο Βασιλιάς της Ζούγκλας

Μια φορά κι έναν καιρό, στη ζούγκλα, στο βασίλειο των ζώων, βασίλευε ένα περήφανο λιοντάρι. Ήταν ο βασιλιάς όλων των ζώων, δυνατός, ατρόμητος και αδίστακτος. Όλα τα πλάσματα τον φοβούνταν. Όλα… εκτός από ένα μικρό κουνούπι.

Μια μέρα, το κουνούπι πέταξε αλαζονικά γύρω από τη χαίτη του λιονταριού και του είπε με φωνή γεμάτη αυτοπεποίθηση:

— Βασιλιά; Δεν σε φοβάμαι! Δεν είσαι δυνατός. Γεμάτος αυταρέσκεια, αλαζονεία και υπεροψία είσαι!

— Τολμάς να με προκαλείς; γρύλισε το λιοντάρι, τρίζοντας τα δόντια του.

— Δεν σε απειλώ, σου δηλώνω απλά ότι δεν σε φοβάμαι! Πού είναι η δύναμή σου; Στα δόντια και στα νύχια σου; Σιγά το πράγμα! Και η κάθε γάτα νομίζει το ίδιο. Όμως δεν γνωρίζεις ότι τα όπλα σου είναι επικίνδυνα περισσότερο για σένα παρά για τους εχθρούς σου.

— Ένα κούνημα της ουράς μου αρκεί να σε εξαφανίσει από προσώπου γης, μικρέ απροσκύνητε τρελέ, ανταπάντησε το λιοντάρι.

— Μην τολμήσεις! απάντησε το ταπεινό κουνούπι.

Χρησιμοποιώντας την ουρά του, το λιοντάρι την περιέφερε επιδεικτικά όσο βέβαια αυτή έφτανε… δεν έφτανε όμως παντού. Δεν έφτανε στα μάτια του, δεν έφτανε στη μύτη του, δεν έφτανε στα αυτιά του.

— Θα σε συνθλίψω, τρισάθλιε μικρέ! ψιθύρισε το λιοντάρι.

Η Μάχη

Το κουνούπι χωρίς δισταγμό όρμησε πρώτο. Βουίζοντας σαν μικροσκοπική πολεμική σάλπιγγα, όρμησε στο πρόσωπο του λιονταριού, εκεί όπου δεν υπήρχε τρίχωμα: στο μάτι, στη μύτη. Το λιοντάρι αιφνιδιάζεται. Τα τσιμπήματα δεν είναι επικίνδυνα-θανατηφόρα χτυπήματα, αλλά είναι πολύ ενοχλητικά. Η ουρά του δεν φτάνει να διώξει ή να σκοτώσει το κουνούπι, όπως με υπέρμετρη αλαζονεία πίστευε. Αναγκάζεται να χρησιμοποιήσει τα μπροστινά του πόδια και, προσπαθώντας να σκοτώσει το κουνούπι, αυτοτραυματίζεται. Το κουνούπι συνεχίζει τον έξυπνο πόλεμο. Η δύναμη του λιονταριού, τα δυνατά του πόδια και τα φοβερά του νύχια τραυματίζουν το ίδιο το λιοντάρι.

Η τελευταία επίθεση του κουνουπιού αποδεικνύεται η πλέον οδυνηρή και η πλέον καταστροφική για το λιοντάρι. Το κουνούπι, για να αποφύγει τα χτυπήματα του λιονταριού, καταφεύγει στο αυτί του. Εκεί συνεχίζει τα τσιμπήματα και τα πετάγματα στο τύμπανο του λιονταριού. Τσιμπήματα και πετάγματα ανυπόφορα. Στην απελπισία του, το λιοντάρι συνεχίζει να χτυπάει το αυτί του όλο και δυνατότερα, στην προσπάθειά του να απαλλαγεί από τον μικροσκοπικό εχθρό του.

Ο αυτοτραυματισμός του λιονταριού γίνεται σοβαρός· κάθε δυνατότερο χτύπημα γίνεται δυνατότερος αυτοτραυματισμός. Το κουνούπι κατόρθωσε να μετατρέψει τη δύναμη του λιονταριού και τα τρομερά χτυπήματα από επικίνδυνα για αυτό, σε επικίνδυνα για το ίδιο το λιοντάρι. Τελικά, εξουθενωμένο από τα χτυπήματα στον εαυτό του και την αιμορραγία, καταματωμένο και ταπεινωμένο, χωρίς δυνάμεις να συνεχίσει αυτόν τον παράξενο και ουσιαστικά άγνωστο για αυτό πόλεμο, έπεσε σχεδόν λιπόθυμο στο χώμα.

Το κουνούπι βγήκε από το αυτί του και πέταξε ψηλά, νικητής, γεμάτο περηφάνια.

Το Μάθημα

Αυτός ο αγώνας παραμένει στην ιστορία του βασιλείου των ζώων και των ανθρώπων ως ένα μεγάλο μάθημα. Ένα μεγάλο μάθημα για κάθε αλαζονικό λιοντάρι κάθε καιρού και τόπου. Όσο για τον νικητή του αγώνα, ας ελπίσουμε ότι δεν θα είχε μεθύσει από τη νίκη του και ότι δεν θα πετούσε απρόσεκτα και ανέμελα τριγύρω, σε έναν τόπο γεμάτο από ιστούς αράχνης. Γιατί ο αδύναμος ιστός αράχνης θα αποδεικνυόταν πολύ πιο επικίνδυνος για το κουνούπι από την ουρά, τα νύχια και τα δόντια του λιονταριού.

Το να διδάσκεσαι από τον εχθρό, να μαθαίνεις τις αδυναμίες του, να ξέρεις ποια είναι τα όπλα του και να τον οδηγείς να τα χρησιμοποιεί εναντίον του, είναι μεγάλα μαθήματα για τον πόλεμο και την ειρήνη. Αν τέτοια μαθήματα δεν μάθουμε, τότε ούτε σε πόλεμο με τα κουνούπια δεν θα βγούμε νικητές.