Ο βασιλιάς που έπαιρνε και δεν έδινε
Στην Τροία, πολύ πριν από την εκστρατεία των Αχαιών εναντίον της, βασίλευε ο Λαομέδοντας. Είχε χτίσει τείχη ψηλά, για να προστατεύεται η πόλη του. Μα δεν τα είχε χτίσει μόνος του. Δύο θεοί, ο Ποσειδώνας και ο Απόλλωνας, του είχαν συμπαρασταθεί, τον είχαν βοηθήσει. Εκείνος, όταν τελείωσε η οχύρωση της πόλης του, αρνήθηκε να εκφράσει την ευγνωμοσύνη του στους θεούς. Ο Λαομέδοντας ήταν άνθρωπος που ήθελε να παίρνει αλλά να μην δίνει.
Μέχρι που έφτασε η στιγμή για το μεγάλο μάθημα του Λαομέδοντα. Το μάθημα ήρθε από τη θάλασσα. Ένα κήτος, τεράστιο, βγήκε από τα κύματα και ρήμαζε τα παράλια. Ρώτησε ο βασιλιάς τους μάντεις τι φταίει για το κακό και τι πρέπει να κάνει για να το αντιμετωπίσει. Και εκείνοι του απάντησαν με έναν λόγο που δεν ήθελε ν' ακούσει: το θηρίο θα έφευγε μόνο αν του έδινε την ίδια του την αγαπημένη κόρη. Την Ησιόνη.
Αναγκαστικά, για τη σωτηρία της πόλης του, δέχτηκε ο Λαομέδοντας τη θυσία της κόρης του. Έδεσαν την Ησιόνη σ' έναν βράχο, δίπλα στο νερό. Στεκόταν εκεί η κόρη του βασιλιά, με τη θάλασσα να ανασαίνει κάτω απ' τα πόδια της, περιμένοντας το τέρας που θα ερχόταν.
Εκεί την είδε ο Ηρακλής.
Η συμφωνία
Περνούσε από την Τροία, γύριζε από άλλους δρόμους, με άλλα κατορθώματα πίσω του, και βρήκε την κόρη δεμένη στον βράχο. Πήγε στον Λαομέδοντα. «Θα σου σκοτώσω το θηρίο», είπε. «Θέλω όμως ανταμοιβή: θέλω τις θεϊκές φοράδες σου, εκείνες που σου χάρισε ο Δίας». Συμφώνησε αναγκαστικά ο βασιλιάς, γιατί συμφωνούσε πάντα όταν κινδύνευε.
Ήρθε το κήτος. Ο Ηρακλής το αντιμετώπισε στο νερό και το σκότωσε. Έλυσε την Ησιόνη από τον βράχο και την παρέδωσε στον πατέρα της ζωντανή.
Και ζήτησε την ανταμοιβή του.
Ο Λαομέδοντας αρνήθηκε. Όπως είχε αρνηθεί στους θεούς να εκφράσει έμπρακτα την ευγνωμοσύνη του, αρνήθηκε τώρα και στον ήρωα την ανταμοιβή που είχε υποσχεθεί. Πήρε την κόρη του πίσω, κράτησε τις φοράδες, κι έδιωξε τον Ηρακλή με άδεια χέρια από την πόλη.
Η επιστροφή
Ο Ηρακλής έφυγε. Μα ο αγνώμων άνθρωπος νομίζει πάντα πως οι ευεργέτες ξεχνούν την αχαριστία και την αγνωμοσύνη. Ο Ηρακλής δεν ξέχασε.
Γύρισε — όχι μόνος. Ήρθε με καράβια και με άντρες, στάθηκε μπροστά στα τείχη που είχαν χτιστεί με τη βοήθεια των θεών, χωρίς ποτέ μια ευχαριστία, και τα πάτησε. Μπήκε στην Τροία, βρήκε τον Λαομέδοντα, και τούτη τη φορά ο βασιλιάς δεν είχε τι να υποσχεθεί και μετά να το πάρει πίσω. Έπεσε ο Λαομέδοντας, κι έπεσαν μαζί του σχεδόν όλοι οι γιοι του.
Ένας μόνο σώθηκε, ο πιο μικρός· τον εξαγόρασε η ίδια η Ησιόνη με το πέπλο της, κι έτσι τον ονόμασαν από την εξαγορά: Πρίαμος. Αυτός θα ξανάχτιζε την πόλη. Αυτός θα βασίλευε στην Τροία τη δεύτερη, εκείνη που ξέρετε, μια ολόκληρη γενιά αργότερα, όταν θα ερχόταν πάλι στόλος από την Ελλάδα — μα για άλλη γυναίκα, κι άλλον λόγο.
Ο Ηρακλής πάντρεψε την Ησιόνη με τον σύντροφό του τον Τελαμώνα. Πήρε και τις φοράδες, που αποτελούσαν τη δίκαιη ανταμοιβή του. Κι έφυγε από τα τείχη που είχε γκρεμίσει, αφήνοντας πίσω του μια πόλη που θα ξαναγεννιόταν για να ξαναπέσει.
Μα η δεύτερη Τροία, ο Πρίαμος γέρος στα τείχη, και ο στόλος που ήρθε για την Ελένη — αυτά είναι άλλα παραμύθια.
